De energietransitie en de maakbaarheid van de samenleving

Af en toe mag ik voor de nieuwsbrief van energie-coöperatie HilverZon een stukje schrijven om de leden en belangstellenden op de hoogte te brengen van wat er achter de schermen van de energie-transitie allemaal gebeurd; hierbij (enigszins geactualiseerd) mijn stukje van begin april 2020:

Aernoud Olde, HilverZonner van het eerste uur, praat namens alle lokale energieclubs in Noord-Holland Zuid mee in de stuurgroep van de energieregio Noord Holland Zuid (NHZ). Hij vertelt wat er buiten de gemeentegrenzen gaande is. 

Ondanks de coronacrisis gaan we vooralsnog door met de Regionale Energie Strategie (RES). De bijeenkomsten vinden nu online plaats, en het eerder afgesproken stappenplan is met 4 maanden vertraagd, maar het proces blijft in beweging. In onderstaand schema zijn we nu bij stap 4. Vooral stap 5b gaat komend najaar/winter belangrijk worden voor ons als inwoners en energiecoöperaties.

zsyu_totaalprocesRESversiedec19--1

Wel ontstaat er een probleem bij het bespreken van de plannen in de gemeenteraden en het meenemen van de bevolking. Hoe dat bij de komende stappen opgelost gaat worden. moeten we nog vaststellen. De noodzaak van participatie van de bevolking wordt in ieder geval breed beleden. De wil is er, maar wanneer puntje bij paaltje komt is het inhuren van externe adviseurs en bedrijven toch telkens weer makkelijker dan het eigenaarschap van projecten daadwerkelijk (bij voorkeur op coöperatieve wijze) neer te leggen bij initiatiefnemers uit de bevolking en te rade gaan bij de inwoners.

Waar staan we?

Waar staan we inhoudelijk met de energie-transitie? Die vraag wil ik graag beantwoorden, maar dan moet ik een document van 260 pagina’s gaan samenvatten. In de loop van april vermoed ik dat de plannen samengevat online komen. Daar wacht ik even op.

Met betrekking tot de grote lijn overheersen bij mij twee tegengestelde gevoelens: enerzijds teleurstelling omdat het ambitieniveau van de plannen in Noord Holland Zuid mij tegen vallen. Op een enkele positieve uitzondering na. Met het huidige ambitieniveau gaan we in 2030 de doelen uit het Verdrag van Parijs niet halen. Een treurige constatering.

Vertrouwen en maakbaarheid

Anderzijds ben ik nog altijd vol vertrouwen dat dit RES-proces iets in beweging brengt, waardoor we de komende jaren de uitvoering kunnen versnellen. Het is een gok, maar misschien zijn we daardoor straks nog op tijd. Ik zie in ieder geval wel dat we bewegen en met zijn allen bouwen aan een duurzame, circulaire samenleving.

Bij mijn werk ten bate van de transitie naar een circulaire samenleving loop ik vaak op tegen de maakbaarheid van de samenleving. Mijn ervaring is dat die maakbaarheid reëler is dan de meeste mensen zich realiseren. Wanneer wij stappen zetten en het initiatief durven te nemen, kunnen wij verandering realiseren. Mensen, durf te dromen, en vooral: durf te doen!

Geplaatst in Algemene blogbijdrages, Over Duurzaamheid | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

5 fouten bij de start van de energietransitie

-1- Veel beleidsmakers begrijpen niet dat ‘draagvlak’ iets anders is als ‘participatie’

Veel beleidsmakers hanteren draagvlak en participatie als synoniemen, terwijl dat toch echt niet zo is. Bij evaluaties van beleid wordt geconstateerd dat er te telkens te weinig aandacht is geweest voor de participatie door burgers, terwijl meestal in de nieuwe plannen opnieuw het woord participatie alleen in de uitgangspunten staat, maar niet voorkomt bij de werkelijke plannen. Bij navraag hoe dan invulling gegeven wordt aan de participatie, wordt verwezen naar de pogingen om draagvlak te krijgen voor de projecten.

Voor de helderheid;
Een definitie van participatie = Participatie betekent actieve deelname. Het is afgeleid van de Latijnse woorden pars (deel) en cipere (nemen).
Een definitie van draagvlak = De mate waarin een groep mensen op hoofdlijnen eenzelfde gedachte als aanvaardbaar en redelijk beschouwd.

Wanneer je de bevolking laat participeren in een project, dan krijg je daardoor meestal meer draagvlak voor het project. Deze oorzaak – gevolg reactie kun je niet omdraaien.

Oproep 1: wacht niet langer met het invulling geven aan meer participatie voor en door burgers; participatie organiseren is niet het sluitstuk van de transitie maar zou de aftrap moeten zijn

-2- de overheid blijft vastgeroest zitten in ‘hokjesdenken’

Wanneer je als bewoner een plan hebt en steun zoekt bij de overheid is een van de eerste vragen die gesteld wordt binnen welk beleidsdomein je initiatief valt. Een vorm van hokjesdenken wat funest is voor de bewoners-particpatie.

Bewoners willen over het algemeen een probleem in hun omgeving oplossen, en bewoners zijn flexibel in welke oplossing gekozen wordt. Door de werkwijze van de overheid fixeert de behandeling van het voorstel zich op de voorgestelde oplossing in plaats van dat met de bewoners gezocht wordt naar een oplossing voor het geconstateerde probleem. Op deze manier worden burgerinitiatieven beoordeeld op de wensen en ideeën van het coalitieakkoord, de gemeentebegroting en de ideeën van de betrokken ambtenaren, en niet op basis van de waarneming van het probleem door de inwoners. Stel in de gemeentelijke organisatie de burger echt centraal stelt en maak van de gemeente een organisatie die er is voor en door bewoners.

Naast dit funeste hokjesdenken blijft het ook een raadsel waarom de meeste aanvragen behandeld worden in een bestuurlijk overleg waar je als indiener niet bij uitgenodigd wordt. Dit leidt er vrijwel altijd toe dat binnen de ambtelijke kringen woorden naar eigen inzicht worden geïnterpreteerd en als vastliggende feiten worden behandeld. In plaats daarvan zou een gezamenlijk overleg veel meer recht doen aan de flexibele ideeën van initiatiefnemers.

Oproep 2: overheid, stop met het denken in beleidsdomeinen; burgerinitiatieven beperken zich namelijk zelden tot 1 beleidsdomein. Ga het gesprek aan met als doel het burgerinitiatief te omarmen en stop met beoordelen of het initiatief binnen het staand beleid van 1 specifiek domein past.

-3- de energietransitie in Nederland is slechts een onderdeel van de hele transitie

Het gaat uiteindelijk om gedrag en circulair leven, maar de maatregelen die nu genomen worden beperken zich tot maatregelen die de CO2-uitstoot binnen Nederland terugdringen.

Dit is een bewuste keuze van de overheid vanuit een behoefte aan meetbaarheid en omdat de gasconsumptie teruggedrongen moet worden vanwege schade die de gaswinning in Groningen veroorzaakt. Dit zijn overwegingen die we allemaal zullen begrijpen, maar daarmee geen reden of excuus om het einddoel te beperken. Het doel van de transitie zou een circulaire economie moeten zijn.

Oproep 3: besteed naast het terugdringen van de CO2-uitstoot en het terugdringen van de gasconsumptie veel meer aandacht aan gedragsverandering bij de inwoners en naar het streven naar een circulaire samenleving.

-4- de energietransitie is een overheidsfeestje geworden

Wanneer je naar de bezetting van de voorbereidingsbijeenkomsten voor de Regionale Energie Strategieën (RES) kijkt dan zie je een heleboel ambtenaren en door de overheid ingehuurde adviseurs en een enkele vertegenwoordiger van burgerinitiatieven en al helemaal geen gewone burgers en gemeenteraadsleden.

Het klimaatakkoord en de klimaattafels zijn gesprekskringen tussen de overheid en het bedrijfsleven waar zij samen naar oplossingen proberen te komen die voor de BV Nederland acceptabel zijn.

Wellicht met een enkele uitzondering zijn de startnotities voor de RESsen documenten die opgesteld zijn door ambtenaren en adviseurs en goedgekeurd door een kleine groep verantwoordelijken, terwijl de energietransitie zich bij uitstek leent om heel veel mensen bij te betrekken.

In de teksten van de diverse startnotities wordt wel de noodzaak van het betrekken van inwoners en maatschappelijke partners gememoreerd, maar het hele proces is verticaal ingericht. Wanneer dit najaar de bewoners en raadsleden enigszins betrokken gaan worden dan wordt het voor hen vrijwel onmogelijk om ingeslagen paden te verleggen.

Oproep 4: betrek per direct veel en veel meer burgers en hun vertegenwoordigers bij de energietransitie

-5- de overheid neemt de transitie te vaak niet serieus

Een duidelijk voorbeeld is de subsidie die mensen in Duitsland krijgen voor het aansluiten van hun woning op het gas, terwijl we enkele kilometers verderop in Nederland mensen stimuleren hun gasaansluiting vaarwel te zeggen. De overheid reageert niet wanneer zo’n constatering viral gaat. Dit is funest voor het draagvlak van duurzaamheidsbeleid, en het feit dat de overheid niet reageert wanneer zulke voorbeelden in de media komen is een teken dat de overheid de hele transitie niet zo serieus neemt.

Meer voorbeelden? Het oude CO2-rechten-systeem waarmee de vervuilers beloond worden voor hun vervuilende gedrag, de jarenlange subsidie voor hybride leaseauto’s waar geen incentive in zat om daadwerkelijk elektrisch te gaan rijden en het GVO-systeem (garantie van oorsprong) van de overheid waar grote gaten inzetten waarmee producenten van grijze stroom deze als groene stroom aan consumenten kunnen verkopen.

Oproep 5: reageer als overheid wanneer beleid tegenstrijdige elementen blijkt te bevatten; begin met het uitleggen van het doel van het beleid, erken het wanneer er sprake is van een weeffout en maak dan zo mogelijk duidelijk hoe er tot verbetering gekomen gaat worden.

Geplaatst in Algemene blogbijdrages, Over Duurzaamheid | Tags: , , , , , , , , | 1 reactie

COLUMN: RES en wakker worden

Een column geschreven voor de Hilversum Verbonden nieuwsbrief van 15 mei 2019:
De nieuwsbrief staat op: http://ymlp.com/zmWwf4
Ineens realiseer ik me dat verduurzamen nu al 5 jaar de hoofdactiviteit is in mijn leven, en het ziet er naar uit dat dat de komende 5 jaar wel zo blijft. Genoeg te doen. Zo ben ik sinds kort de gekozen vertegenwoordiger van de energiecoöperaties in Noord Holland-Zuid (het gebied van Haarlem tot Hilversum), en mag ik meepraten en denken in de stuurgroep voor de RES (= Regionale EnergieStrategie) in dat gebied.
  (op de hoogte blijven en/of meedenken? mail: aernoud.olde@hilversumverbonden.nl)
Het zal u niet ontgaan zijn (of wel?) dat de overheid een enorme operatie aan het voorbereiden is om de afspraken uit het klimaatakkoord uit te gaan voeren (als er een klimaatakkoord komt natuurlijk).
Nou, die RES wordt een belangrijke schakel in dat feest en net als het klimaatakkoord staan de documenten vol met woorden over het betrekken van de bewoners.
Wat ik als nauwgezet volger van die voorbereidingen het vreemde vind, is dat de overheid de volledige verantwoordelijkheid voor die transitie naar zich toetrekt, en daar de bewoners nauwelijks bij betrekt. Bewoners worden in de stukken en plannen vaak als klanten aangeduid, en bewoners mogen straks wel als vrijwilliger een bijdrage leveren aan de transitie, maar de regie die denkt de overheid te gaan voeren.
Dan denk ik; ‘Dit gaat niet werken; wakker worden’.
Bij iets langer doordenken besef ik me dat het de bewoners zijn die wakker moeten worden.
Daarom;
TRRRRRRRRRRING, medeburgers, word wakker, het is tijd om samen het initiatief te nemen in de energietransitie! Wij zijn de samenleving en het is ons leven. Wanneer we gaan wachten op de overheid dan hebben we straks een heleboel maatregelen die van bovenaf over ons worden uitgestort, die duur zijn en matig werken.
NU, dit moment, dat is het moment om zelf de regie te nemen.

TRRRRRRRRRRRRRRRING

Geplaatst in Blogbijdrages over Hilversum, Over Duurzaamheid | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Willemien Olde – van Haeringen: een levensbeschrijving

Levensverhaal Willemien:

Opgeschreven door mijn vader eind april 2019 nav het overlijden van mijn moeder.

In 1947 ging Willemien (toen nog Willy) met haar broer en 5 zussen uit het Drentse Zweeloo naar Veenhuizen. Haar vader ds van Haeringen had naast de kleine gemeente Veenhuizen de opdracht gekregen namens de Gereformeerde Kerken ”te arbeiden tot welzijn en onderricht van de NSB-ers die in Veenhuizen hun straf moesten uitzitten’. Vader was weer getrouwd met moeder Jannie, want mama Lies Oostenbrink was in 1944 overleden toen Willemien 7 jaar was. Het gemis van Mama Lies is altijd voelbaar gebleven. Wat een vreugde, er kwamen  nog twee zusjes, het werd een echt pastorie-gezin. Ternauwernood 16 ging Willemien en tweelingzus Diny zich voorbreiden op verpleegster worden. Het zat in de familie.

Naar Eudokia in Rotterdam! Inmiddels speelde Henk ook (een beetje) een rol in haar leven en samen gingen ze naar allerlei zendingscursussen en conferenties. Zendingsweekenden leiden voor jongeren deden Willemien en Henk samen. In de Kleckke in Oosterhesselen wel met 75 jongeren uit Zwolle. Samen met Henk wilde Willemien naar Sumba in Indonesië. Ze had als kind heel Veenhuizen afgefietst met het zendingsbusje.

In 1961 was het zover alle opleidingen afgerond …. maar  Indonesië zat dicht. In afwachting van een visum naar de pastorie in  Dalfsen waar haar man Henk beroepen werd. Toen al werden de uitstapjes naar Zwolle heel bijzonder,  maar helemaal bijzonder waren de beide jongetjes Gerrold en Burret. Willemien was echt moeder. Met kinderwagen en al ging ze soms mee op bezoek. Of was het om bramen te plukken…

De band met Zwolle groeide want Henk mocht voor  ds van der Zanden in Assendorp catechisatie geven. De catechisanten kwamen op de fiets naar Dalfsen om baby Burret te bekijken. Maar ook was er een  poging om het jonge gezin voor India en Argentinië te interesseren. Maar toen was in 1963 Indonesië weer open. Willemien ging met Henk en de beide kinderen in Baarn wonen voor de laatste de voorbereiding voor vertrek. Inmiddels las Willemien de Sumbase Bijbel vloeiend.

Na een moeilijke en mandenlange reis kwamen ze medio 1965 in Melolo op Sumba. Midden in de politieke crisis van dreigend communisme,  pas later besefte Willemien hoe gevaarlijk het was geweest, Maar inmiddels was er en band gegroeid met de vrouwen in Melolo, samen dansen en dan kletsen met elkaar bij de enige lamp in het dorp. Waarover?  Dat was geheim dat  mochten de mannen niet  weten …. Willemien danste op de nationale feestdag, toen kon het niet meer stuk, alle vrouwen uit de bergen wilden bij hun bezoek aan de markt aan de kust die ‘witte ibu’ zien maar vooral het kleine baby’tje Elize zien en vasthouden. Elize ging twee weken  oud van arm op arm. Bang voor tbc? Willemien niet, Elize was nog immuun via haar moeder. Willemien en haar huis en erf werd het ontmoetingspunt van de vrouwen. De ene na de andere vrouwen club ontstond tot ver in de bergen. Samen werden jonge meisjes  uitgekozen voor een opleiding in het ziekenhuis. En altijd wanneer Henk weg was voor tournee gebeurde er weer iets …Een politie agent die ’s nachts de kamer van de meisjes (hulpen in de huishouding) binnendrong. Willemien hoorde het en …. de volgende dag zat ze vast op het politiebureau!! Teveel om hier te vertellen.  Maar de vrouwen haalden haar er weer uit met vlag en wimpel.

In 1968 moest het gezin naar een centrale standplaats op Sumba. Het vertrouwde Melolo werd node gemist.

Ook in Payeti werd haar huis en erf een ontmoetingspunt, ook voor Nederlandse collega’s. Wat een inzet in die tijd om hulp te bieden van de zijde van het Werelddiaconaat om de materiéle vooruitgang op gang te brengen. Maar de Sumbase Kerk wist Willemien te vinden om samen met Rambu Piras (om maar Sumbase vrouw te noemen) een afdeling vrouwenwerk op te zetten voor motivatie van onderwijs en gezondheid en landbouwontwikkeling. Uit die tijd is het verhaal dat toen de gezinsplanning een onderdeel werd van het regeringsprogramma de Kerk conferenties ging houden mee rond dit onderwerp. In Melolo een conferentie met meer dan 200 kerkelijke werkers, op een avond een voorlichting van de toen nog Nederlandse dokter. Plotseling bericht dat dr Onvlee niet kon komen. Wat stelden de leiders van de Synode voor? Kan Ibu Olde dat niet doen? Met hulp van Henk werden snel stencils getypt en getekend. De baarmoeder en alles wat daarmee te maken had. En ’s avonds vertelde Willemien nadat haar Sumbase vriendinnen naast haar waren komen zitten. De vrouwen gaven de mannen een lesje …. Het stencil ging van hand tot hand over heel Sumba,

Maar veel belangrijker werd in die tijd dat Willemien de oudste kinderen Gerrold en Burret zelf les moest geven. Elke morgen van 8 tot bijna elf uur. Daarin mocht niemand haar storen, ook al stond wie ook op de stoep (op de emper /veranda). De Sumbanezen begrepen deze gedrevenheid wel, Nederlandse collega’s soms minder. En intussen werd Aernoud geboren, vergeet het niet!  De jongen die groeide van Almiron blikkenmelk met Nesquick!

Te veel om op te noemen,voedselhulpacties, een vliegtuig charteren als het schip niet kwam om studenten  op tijd in Jogya en Makassar te krijgen. Er waren honderden beurzen via de Sumbase en buitenlandse kerken. 

 

Toen werd in 1971 Henk ziek, het gezin keerde in 1972 hals over kop naar Nederland terug. En dokter Lettinga stelde meteen voor in Zwolle te blijven, er waren toch vacatures. Zo kwam het gezin op Groot Wezenland 39, veertig jaar lang. In het begin een heel moeilijke tijd. Samen met dr Sillevis Smidt uit het Sofiaziekenhuis redde Willemien het leven van Henk, samen hadden ze beter door dat het amoebe dysenterie was beter dan de dokters van het Tropeninstituut in Amsterdam.

Willemien nu echt moeder van vier kinderen. Willemien deed de eerste twee jaar niet anders dan lezen en lezen, om de nieuwe tijd in Nederland te begrijpen. Toen zei ze tegen Henk: Denk maar niet dat ik hier in Zwolle wil rondlopen als de vrouw van dominee Olde. Voor Henk een uitdagende uitspraak.  

Eerst was er het bestuur van de basisschool Elout van Sioeterwoude aan de Wipstri, dat ging zomaar door in het Carolus Clusius College. Spannende tijden toen er communistische invloed was op school. Willemien en Corry Donner (die twee weken geleden gestorven is) gingen samen naar vergaderingen van min of meer opruiende bijeenkomsten …. het duurde niet lang of de BVD zat bij Willemien te praten, ze heeft er nooit een woord over gezegd. Toen ging ze ds Adri van Es helpen bij de opbouw van het Podium van Kerken.  Het diploma sneltypen werd gehaald en de laatste centen werden uitgegeven aan een brede wagen typemachine. Vanuit het CCC bestuur kwam ze in het bestuur van de grafische opleiding bij directeur Besteman, samen redden ze de opleiding voor Zwolle en bouwden die in in Deltion. Maar toen Willemien als voorzitter nota’s van 7.000.000 gulden moest ondertekenen hield ze op, dat overzag ze niet meer. ‘Laat mij naar de docenten op bezoek gaan die ziek of gestrest zijn’. Toen was er een briefje uit Arnhem, of ook in Zwolle de gevangeniskerkdiensten weer opgezet konden worden. Binnen  de kortste keren had Willemien mensen gevonden die mee wilden doen. Dat was het altijd weer, Willemien deed het niet zelf, maar op een ef andere manier waren er de mensen die samen met haar de schouders er onder zetten, en altijd was dat weer gezellig en uitbundig. En bij die gevangenis kerkdiensten zag zij Joop van Ommen of Joop zag Willemien. En toen was het hek van de dam. In het bestuur van de WRZV, daklozen, thuislozen, ga maar door. Uiteindelijk de Herberg waarin de opvang geregeld was. Nee, niet met grote subsidie van de gemeente, maar allerlei instanties daarvoor te interesseren was de inzet van Willemien, zodat Zwolle samen er achter stond. En in hoeverre het racefietsje van Willemien meestal in de hoogste versnelling daar een verbindingsfactor was zou leuk zijn om uit te zoeken. Bovendien had ze mv van Zuylen leren kennen en mv Mensink beide actief in de CDA ….

Of dat thuis dan wel goed ging? Jawel …. vergeet niet dat Henk ’s morgens ook niet direct weg hoefde en Willemien kon ’s morgens heerlijk slapen. Ook verzon ze toen Gerrold zijn VWO diploma ging halen dat Willemien meedeed via de LOI en ze haalde bijna alle certificaten ….

Zo raakte ze betrokken bij Unicef, fanatiek bij Zwolle Groenstad. Nee niet met kritiek op het beleid van de gemeente, maar adviserend, overleggend. Aannemers begrepen dat voor elke die wilden kappen er twee anderen moesten komen. Willemien plantte bomen in Zwolle en met wie!!!

Toen kwam het CDA, in de gemeenteraad. Fijn. Willemien kreeg zelf geld, een eigen bankrekening had ze al lang en ze mocht het zelf besteden. Dat was aan haar altijd weer sportieve kleding te zien. Maar in de gemeenteraad, Willemien had een goede babbel, maar aan spreken in het openbaar had ze een erge hekel. Zelfs afkondigingen in de kerk voorlezen werd altijd een beproeving. 

Maar toen werd John Berends wethouder en hij maakte Willemien tot fractiesecretaris. Dat bleef ze vele jaren en Willemien legde contacten en babbelde mensen bij elkaar in de plannen die er lagen. Eddy van Hijum zei later: Ík kon langs het patroon van Willemien Zwolle en de politiek leren kennen. Zelfs kwam Balkenende op bezoek om te horen hoe iemand zo constructief bij heel de samenleving betrokken was, zonder zelf op de voorgrond te treden.

 

Ja en hoe begon dat nu met haar hoofd? In 1976 was ze door gladheid uitgegleden op het Kerkbrugje en tegen de ijzeren spijlen geklapt. Dat liep maar net goed af zei de specialist, maar 20 jaar later bleek haar hele rotsbeen vol te zitten met opgedroogd vocht. Een urenlange operatie. In 2012 gingen Willemien en tweelingzus Diny deelnemen aan tweelingonderzoeken aan het alsheimer instituut aan VUMC. Een eeneiige tweeling en beide verpleegster, die fanatiek mee gingen doen in medisch onderzoek. Toen we die verschrikkelijk MRI scan zagen en hoorden wat de gevolgen konden zijn. Niet direct van Alsheimer maar van die subgroep; vasculaire dementie in agressieve vorm. Die agressive vorm was er ineens in oktober 2017. Inmiddels was Willemien verhuisd van het mooie huis op Groot Wezenland naar het Lubeckplein, Koggelaan,  vijf hoog mooi appartement. Intensiever werden de tochten naar prof Scheltens aan het VUMC, maar het kon niet meer. Icare kwam helpen, geweldig. En toen dat ook te moeilijk werd kreeg ze 8 maand geleden zomaar een plekje in de Sonsbeekhuizen bij de Oosterkerk. Ze kon het nog volgen. Weer op het veilige plekje bij de Oosterkerk en elke zondag probeerde ze er naar toe te gaan, probeerde ze nog te zingen maar …. Tot in de Paasweek 2019 met die wonderlijke Palmzondag en uitbundige Stille Zaterdag en op de Paasmorgen sliep ze , zo diep tot haar laatste adem op vrijdag 26 april half twee …..

 

 

Geplaatst in Algemene blogbijdrages | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

REGEV2: de energie-transitie van onderop

toekomst energiecop slotplaatjeOp 5 april vond in het raadhuis van Wijdemeren een bijeenkomst plaats met als titel ‘hoe organiseren bewoners de energietransitie’. Tijdens deze bijeenkomst mocht ik mijn gedachten over de toekomst van de energiecooperatie uiteenzetten, met als laatste sheet bovenstaand plaatje. In mei 2017 had ik voor de eerste keer de conclusie getrokken dat een regionaal energiebedrijf de enige logische toekomst van de energiecooperatie is. Dit heb ik nu uitgewerkt in deze presentatie:

https://aernoudolde.files.wordpress.com/2019/04/ev-samenwerking-gooi-5-apil.pdf

Meer gedachten en achtergronden hierover hieronder:

We hebben in NL een kans; een kans om mensen op buurtniveau samen de regie te laten nemen en een aanzet te geven tot meer ‘omzien naar elkaar’. Vanuit (energie- en andere) coöperaties kan het voorbeeld en de aanzet gegeven worden tot een gezamenlijke energie-voorziening. Gezamenlijke energienetwerken kunnen uitgebouwd worden tot een collectieve warmtevoorziening. Al doende ervaren we dat we onze samenleving daadwerkelijk samen kunnen organiseren. Dit kan door samen op buurtniveau ons leven opnieuw te organiseren zoals eind 19e eeuw ook gebeurde bij de start van de eerste grote golf aan coöperaties en verenigingen.

Destijds ontstonden (vaak per zuil) nieuwe organisaties voor woningbouw, verzekeringen, banken, sport, zorg, etc. Nu gaat het om energie, maar dat kan met veel meer voorzieningen; denk aan zorg, welzijn, bewegen, sociale cohesie en vooral circulair leven.

Mensen moeten weer leren hoe je coöperatief samen kunt werken in een wijk, met parttime-betaalde coördinatoren die structuur brengen. De kennis en kracht zit in vrijwel iedere buurt.

Het probleem is vaak dat de mensen naar de overheid kijken, want die heeft ze 40 jaar gepamperd middels de verzorgingsstaat. Hierdoor is er weinig ervaring met het zelf nemen van initiatief, wat vroeger juist heel normaal was.

In reactie durft de overheid de regie niet los te laten en smoort daarmee overal de prille initiatieven die er wel zijn. Dit vereist dus een (lokale en provinciale) overheid die de regie moet durven loslaten en bewoners die gelijktijdig verantwoordelijkheid durven te nemen. 2 zijden van 1 medaille.

Lees ook eens wat ik 7 jaar geleden geschreven heb: https://aernoudolde.wordpress.com/2012/03/06/vrijwilligersinzet-in-een-netwerksamenleving/

 

Uitwerking in REGEV2

Wanneer je wilt voorkomen dat commerciële partijen straks de warmtenetten gaan domineren en de gebruikers zich blauw gaan betalen, zul je als samenleving tot de oprichting van regionale energie-organisaties moeten komen. Vroeger hadden we de REGEV, nu zou er een REGEV2 moeten komen (Regionale Energie Gooi- en Vechtstreek – nieuwe stijl). Het huidige dienstencentrum in oprichting is daartoe een aanzet, maar de overheid moet dit niet initiëren; dit moet juist van onderop komen.

Bovenstaande is de voornaamste reden geweest om Energie Verbonden in ’t Gooi (https://energieverbonden.nl) op te richten; een aanzet tot een dienstenbedrijf voor de hele regio met daarbij een uitnodiging aan anderen om zich aan te sluiten en samen nieuwe cooperatieve energie-diensten te gaan ontwikkelen.

Geplaatst in Blogbijdrages over Hilversum, Over Duurzaamheid | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen